وقتی گریبان عـدم با دست خلقت می درید
وقتی ابدچشم تو را پیش از ازل می آفرید
وقتی زمین ،ناز تو را در آسمانهـا می کشید
وقتی عطش ،طعم تو را با اشکهـایم می چشید
من عاشق چشمت شدم، نه عقل بود و نه دلی
چیزی نمیـدانم از این دیوانگی و عاقلی
یک آن شد این عاشق شدن، دنیـا همان یک لحظه بود
آن دم که چشمـانت مرا از عمق چشمانم ربود
وقتی که من عاشق شدم، شیطـان به نامم سجده کرد
آدم زمینی تر شد و عـالم به آدم سجده کرد
من بودم وچشمان تو، نه آتشی و نه گَلی
چیزی نمیـدانم از این دیوانگی و عاقلی
جملگی در حكم سه پروانهایم
در جهان عاشقان، افسانهایم
اولی خود را به شمع نزدیك كرد
گفت: آی، من یافتم معنای عشق
دومی نزدیك شعله بال زد
گفت: حال، من سوختم در سوز عشق
سومی خود داخل آتش فكند
آری آری این بود معنای عشق ...
من پری کوچک غمگینی را می شناسم که در اقیانوسی مسکن دارد.... و دلش را می نوازد در یک نی لبک چوبین٬ آرام٬ آرام... پری کوچک غمگینی که شب از یک بوسه می میرد٬ و سحرگاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد.... 
تو به من خندیدی.... و نمی دانستی٬ من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم... باغبان از پی من تند دوید٬.....غضب آلوده به من کرد نگاه٬ سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک و تو رفتی و هنوز... سالهاست٬ خش خش گام تو هر لحظه دهد آزارم و من اندیشه کنان٬ غرق این پندارم که چرا « خانه کوچک ما سیب نداشت؟»
زندگی شاید یک خیابان دراز است که هر روز زنی با زنبیل از آن می گذرد... زندگی شاید آن لحظه مسدودیست که نگاه من در نی نی چشمان تو خود را ویران می سازد *****************************************************************
زندگی شاید طفلی ست که از مدرسه بر می گردد...
یا عبور گیج رهگذری که کلاه از سر بر می دارد و با لبخندی بی معنی به رهگذر دیگر می گوید:
«صبح بخیر!!!...»
زندگی شاید ریسمانیست که مردی با آن خود را از شاخه می آویزد...
و در این حسی است
که من آن را با ادراک ماه و با دریافت ظلمت خواهم آمیخت...
کجاست راهبه ی شعرهای غم خيزم
که از صليب مسيحايی اش بياويزم
کجاست حادثه ی بی دريغ چشمانی
که از کمين نگاهش نشد بپرهيزم
منی که پسر تنهای نسل آدمم
شبيه آدمکی در مسير پاييزم
اسير لقمه ی نانی شده ست احساسم
ببين که بی غم عشقت چقدر ناچيزم
شبيه کوه يخم در برابرت خورشيد !
که جرعه جرعه به اعماق خاک می ريزم
نخواه بسته ی اين خاک سرد و تيره شوم
بتاب بر سر شعرم - که باز برخيزم
من عازم سفری تا جنون فرهادم
کجاست تيشه ی عشقم - کجاست شبديزم ؟
كاش مـي شــــــــــــــــد در كنـارت 
عاشـق و ديوانــــــــــــــــــــه بـودن
بـا دل مســـــــــــــــــت و خرابـت
همدل وهــــــــم خانـه بـودن
كاش مـي شــــــــــــــــد در خيالـم
خـواب ورويـــــــــــــــــاي توديـدن
در دل شـب مســــــــــــــــت بــودن
چشـم زيبــــــــاي تـو ديـدن
كاش مـي شـد از نگاهـت
پل بـه دنيـاي دلـت زد
مست چشمـــــــــان تـو بـود و
بوسـه نـا غافلــــــــــت زد!
دوباره شب.......
دوباره تاریکی.........
دوباره رویا..........
بازم شب شد همه جا تاریک تاریک هیچ صدایی شنیده نمی شه جز......
جز صدای قلبم..همون قلبی که همه ی تپش هاش با هر تپش کوچک قلب تو اغاز می شه....
همه خوابن....همه توی خواب رویا می بینن.......من اما بیدارم...توی بیداری رویا می بینم...
رنگی ترین رویا قشنگ ترین رویا همه چیز دنیا چشمهای توء...
همه ی چیز های قشنگ دنیا ....توی یه قطره اشک توء
من حتی تو رو توی خوابم نمی بینم...این دلتنگی واسه من خیلی سخته....
می ترسم بخوابم این رویارو هم از دست بدم....
بیدار می مونم تا خود صبح....نه...اونقدر بیدار می مونم تا تو بیای ...
تا بیا ی ...رویاهام واقعی بشن...
رنگی ترین رویا........
واقعی ترین رویا.......
من و تو.......!!!
من امشب تا سحر بيدار خواهم ماند
وبال خواب را ازگردن خود باز خواهم كردبه او گويم برو امشب نمي خوابم
به شوق ديدنت چشمان خود را باز خواهم كردبرايت از حياط خانه ي دل صد گل احساس خواهم چيد
به باغ آرزوهايم گل اميد مي كارمستاره هاي اقبالم به من چشمك زنان گويند
كه تو مي آيي ومن اشك شوق از ديده مي بارمشب آرام و هوا رام ، آسمان پر نور
و قرص ماه همچون روي تو در آسمان پيداستصداي عوعو سگها نمي آيد
تو گويي امشب اين بيدار مانده ، يكه و تنهاست شفق سر زد، سياهي رفت و صبح آمد
و قرص ماه جايش را به مهرِ آسمان بخشيدومن بيدار و چشمانم به در مانده
براي ديدنت اين قلب ناآرام مي جوشيدتو گويي انتظارم باز بيهوده ست
نمي آيي و من اينبارهم گول تو را خوردماز آن ترسم كه هجرانت شود جاويد و من تنها
شكايت از جفاي تو بَرِ مرغ سحر بردم
منو ببخش عزیزم که از تو می گریزم
می سوزم و خاموشم تو خودم اشک می ریزم
از لحظه تولد سفر تقدیر من بود
تنم اسیر جاده دلم اسیر تن بود
یه قصه ی تازه نیست خونه به دوشی من
هراس دل سپردن عذاب دل بریدن
اگه یه دست عاشق یه شب پناه من شد
فردا عذاب جاده شکنجه گاه من شد
لحظه ی رفتنه دستاتو می بوسم
باید برم حتی اگه اونجا بپوسم
منو ببخش منو ببخش که ناگزیرم
باید برم حتی اگه بی تو بمیرم
دریایی از مصیبت پشت سرم گذاشتم
وقتی به تو رسیدم دیگه نفس نداشتم
من مرده بودم اما دوباره جونم دادی
هم گریه ی من شدی عشقو نشونم دادی
اگه یه شب تو عمرم چشمای من آسوده
همون یه خواب کوتاه زیر سقف تو بوده
اگه یه دست عاشق یه شب پناه من شد
فردا عذاب جاده شکنجه گاه من شد
در آغوشم بگیر
بگذار برای آخرین بار گرمی دستت را حس کنم
و مرا ببوس تا با هر بوسه ات به آسمان پرواز کنم
نگاهم کن و التماسم را در چشمانم بخوان
قلبم به پایت افتاده است نرو
لرزش دستانم و سستی قدمهایم را نظاره کن
تنها تو را می خواهم
بگذار دوباره در نگاهت غرق شوم
و بگذار دوباره در آغوشت بخواب روم
نمی زارم یه غریبه بانگاش پادشاه دل بی ریات بشه
من میخوام خودم پرستشت کنم
نمی زارم که کسی خدات بشه
چند صباحی عشق ورزیدیم ، 
دل بستیم ،
گره خوردیم و عاقبت گسسته خواهیم شد ،
تنهاخواهیم رفت و تنها خواهیم ماند ،
کسی چه می داند :
شاید در آن سوی مرگ نقش تنهایی به پایان رسد .
من گله از رفتن تو ندارم ولی ازرفتن تو فریاد ...
از من آزرده مشو ،
می روم از خانه ی تو بدان عاشق و بی تقصیرم،
تو اگر خسته ایی از دست دلم حرفی نیست ، امری کن تا بمیرم !!!
باور کن بی صدا در باغ فریاد سر به زمان خواهم داد .
من كه ميدانم به دنيا اعتباري نيست نيست
بين مرگ و آدمي قول و قراري نيست نيست
من كه ميدانم اجل نا خوانده و بيداد گر
سر زده مي آيد و راه فراري نيست نيست
پس چرا عاشق نباشم
اگه زندگی همینه،آره من عاشق مرگم
بیا که تا نفسی هست یار هم باشیم به غنچه های محبت بهار هم باشیم ...................................................
آزمودم زندگی دشت غم است شادیش اندوه و عیشش ماتم است ...................................................
در میان جمع مردان یا همیشه مرد باش یا دم از مردی مزن یا یکسره نامرد باش ...................................................
بمیرم من واسه اون دلشکسته که چون من خیری از دنیا ندیده ...................................................
خنده ی تلخ من از گریه غم انگیزتراست کارم از گریه گذشته به خودم میخندم...................................................
خيلي سخته كه بغض داشته باشي ، اما نخواي كسي بفهمه ... خيلي سخته كه عزيزترين كست ازت بخواد فراموشش كني ... خيلي سخته كه سالگرد آشنايي با عشقت رو بدون حضور خودش جشن بگيري ... خيلي سخته كه روز تولدت ، همه بهت تبريك بگن ، جز اوني كه فكر مي كني به خاطرش زنده اي ... خيلي سخته كه غرورت رو به خاطر يه نفر بشكني ، بعد بفهمي دوست نداره ....
شمع مي سوزد و پروانه به دورش همه شب
من كه مي سوزم و پروانه ندارم چه كنم
رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن
به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن
بزار بهت گفته باشم که ماجرای ما و عشق
تقصیر چشمای تو بود ، وگرنه ما کجا و عشق ؟
سرم تو لاک خودم و دلم یه جو هوس نداشت
بس که یه عمر آزگار کاری به کار کس نداشت
تا اینکه پیدا شدی و گفتی ازاین چشمای خیس
تو دفتر ترانه هات یه قطره بارون بنویس
عشقمو دست کم نگیر درسته لیلی نمیشم
وقتی که گریه می کنی حریف بارون نمیشم
رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن
به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن
هنوز یه قطره اشکتو به صد تا دریا نمی دم
یه لحظه با تو بودنو به عمر دنیا نمی دم
همین روزا بخاطرت به سیم آخر می زنم
قصه عاشقیمونو تو شهرمون جار می زنم
دستهايت تكيه گاهم بود و نيست
عشق تو پشت و پناهم بود و نيست
حيف! آن وقتي كه عاشق شد دلم
چيز سبزي در نگاهم بود و نيست
عشق اين سرمايه بازار دل
آب اين روي سياهم بود و نيست
ياد آن ايام مشتاقي بخير
عاشقي تنها گناهم بود و نيست
من پذيرفتم که عشق افسانه است ... اين دل درد آشنا ديوانه است
مي روم شايد فراموشت کنم ... با فراموشي هم آغوشت کنم
مي روم از رفتن من شاد باش ... از عذاب ديدنم آزادباش
گر چه تو تنها تر از ما مي روي ... آرزو دارم ولي عاشق شوي
آرزو دارم بفهمي درد را ... تلخي بر خوردهاي سرد را
مرا در قبر سیاهی بگذارید تا همه بدانند در سیاهی ترین تاریکی ها جان باخته ام.
هر گاه در جای قبر من تردید داشتید قطعه سنگی را از کوه بغلتانید هر جا آرام
گرفت بدانید آنجا قبر من است.
دستانم را از تابوت بیرون بگذارید تا همه بدانند به آنچه خواستم نرسیدم.
چشمانم را باز بگذارید تا همه بدانند تا آخرین لحظه چشم انتظار مانده ام.
موهایم را پریشان بگذارید تا همه بدانند در این دنیا هیچ امید و آرزویی نداشتم.
بوته گلی وحشی در تابوتم بگذارید تا به جای معشوقم همراهم باشد.
تکه یخی روی قلبم بگذارید تا با تابش آفتاب،آب شود و به جای عزیزم برایم بگرید.
اشتباهي كه يك عمر پشيمانم از آن
اعتمادي است كه بر مردم دنيا كردم
الهى !
از من آهى و از تو نگاهى .
الهى ! عمرى آه در بساط نداشتم و اينك جز آه در بساط ندارم .
الهى ! غبطه ملايكه اى را مى خورم كه جز سجود نمى دانند، كاش حسن از ازل تا ابد در يك سجده بود.
الهى ! تا كى عبدالهوى باشم ، به عزت تو عبدالهو شدم .
الهى ! سست از آن كه مست تو نيست كيست ؟
الهى ! همه اين و آن را تماشا كنند و حسن خود را، كه عجيب تر از خود نيافت .
الهى ! دل بى حضور چشم بى نور است ، اين دنيا را نمى بيند و آن ، عقبى را.
الهى ! همه حيوانات را در كوه و جنگل مى بينند و حسن در شهر و ده .
الهى ! هر كه شادى خواهد بخواهد، حسن را اندوه پيوسته و دل شكسته ده .
الهى ! آن كه خوب را حباله اصطياد مبشرات نكرده است ، كفران نعمت گرانبهائى كرده است .
الهى ! مراجعات از مهاجرت به سويت تعرب بعد از هجرت است و تويى كه نگهدار دل هايى .
الهى ! آن كه در نماز جواب سلام نمى شنود، هنوز نمازگزار نشده ، ما را با نمازگزاران بدار.
الهى ! خوشا آن كه بر عهدش استوار است و همواره محو ديدار است .
الهى ! آن كس تاج عزت بر سر دارد كه حلقه ارادتت را در گوش دارد و طوق عبوديت را در گردن
عشق یعنی تشنهای خود نيز اگر ، واگذاری آب را بر تشنهتر! ...
عشق را ديدی خودت را خاک كن! سينهات را در حضورش چاک كن! ...
عشق يعنی ظاهر باطن نما! باطنی آكنده از نور خدا! ...
عشق يعنی آنچنان در نيستی ، تا كه معشوقت نداند كيستی! ...
عشق يعنی ذهن زيباآفرين آسمانی كردن ِ روی زمين! ...
عشق گويد مست شو گر عاقلی از شراب غير انگوری ولی! ...
هر كه با عشق آشنا شد ، مست شد! وارد يک راه بی بنبست شد! ...
هر كجا عشق آيد و ساكن شود ، هر چه ناممكن بوَد ، ممكن شود! ...
در جهان هر كار خوب و ماندنیست ، ردّپای عشق در او ديدنیست! ...
عشق يعنی شور هستی در كلام! عشق يعنی شعر ، مستی ، والسلام! ...
عشق يعنی سوز نی ، آه شبان
عشق يعنی معنی رنگين کمان
عشق يعنی شاعری دل سوخته
عشق يعنی آتشی افروخته
عشق يعنی با گلی گفتن سخن
عشق يعنی خون لاله بر چمن
عشق يعنی ديده بر در دوختن
عشق يعنی در فراقش سوختن
عشق يعنی يک تيمّم، يک نماز
عشق يعنی عالمی راز و نياز
عشق را وقتي احساس کردم که ديدم : يک کودک آبنبات خودش را در آب شور دريا مي زد و مي خواست آن را شيرين کند
من عشق را در تو تو را در دل دل را موقع تپيدن و تپيدن را به خاطر تو دوست دارم
بی تو امشب باز يک گوشه نشستم در خيالم آمدم پيش تو و گفتم که خستم از همه چيز و همه کس به تو گفتم های های گريه کردم زار زار ناله کردم گفتم اينجا غصه دارم هيچکس را هم ندارم از همه چيز و همه کس من گسستم با همين دستهای بستم مثل اينکه کودک هستم از تو پرسيدم تو ميدانی که هستم؟ تو به من خنديدی و گفتی که باز هم در اين دنيای زيبا چشم بر خوبيها بستم
گوييم که بيدار شديم اين چه خيالست بيداري ما چيست بيداري طفلي است که محتاج لالاست
كسي در باد مي خواند تو را تا اوج مي خواهم براي ناز چشمانت چه بي صبرانه مي مانم د لم تنگ است و بي يادت در اين غربت نمي مانم تو هستي در وجود من تو را هرگز نمي رانم
در غم یار
خوش به حال آسمون که هر وقت دلش میگیره ، بی بهونه می باره
به کسی توجه نمی کنه ... از کسی خجالت نمی کشه ... می باره و می باره و
می باره ...
اینقدر می باره تا آفتابی شه..! آبی شه ...!!!
کاش ... کاش می شد مثل آسمون بود ... کاش می شد وقتی دلت گرفت اونقدر بباری تا
بالاخره آفتابی شی ... بعدش هم انگار نه انگار که بارشی بوده ... انگار نه انگار که
غصّهای بوده ... همه چیز فراموشت بشه ...!!!
آسمون چشم های من تا صبح بارید...
نگام کن...
حالا آبی شدم...؟؟!
نرگس همیشه بهاری
تنها در عالم بودن , مي خواهم ساده باشم اما تنها بويي باشم در عالمي بي همتا
چه زيبا مي شود عالم , كه انساني نباشد. خاك باشد و بوي عطر گلي
كه ببويي انرا و بداني كه تنها تو هستي كه حسش مي كني
كوهي عظيم در برت تكه سنگي بيش نيست,چون تنهايي.....
فكري تازه,نوري روشن ...
خواهي ديد كه روزي مرد مي شوي .
حس مي كني ستارگان را , حس غروشان را
مي درخشند تا انجا كه توان دارند,كه چيزي بگويند
مي گويند كه انان كه جهان را روشن نموده اند چه غرور مندن در محشر خورشيد قد الم مي كنند
رودي روان هستم در تصوير ي از قاب يك اتاق كه هر روز مي بيني مرا و لبخند مي زني
به سنگ ريزهاي بسترم .
مي خواهم جاري باشم نه تكه چوبي يخ زده.
دوست دارم بوي خوشي باشم در هواي اتاقت,ببويی مرا تا شايد ازاين طريق در درونت رخنه ايي كنم
مي ترسم از ان عالمي كه مي گريزندانسانهایش از هم .دوست دارم عالم تنها را با گل زيبايم , كه ببويمش
فكر بي ابيش فكر پرپر شدنش فكر سرماي زمستان چه تلخ خوهد بود .
به دنبال جايي مي گردم تا گلم را در انجا پناهي دهم خاك گلدانش باشم و برايش نابود شوم
از ابرهاي سياه گريزانم از گرماي خورشيد از نسيم كه هر بار عطري تازه با خود دارد
مي ترسم از انان ...
گلم هروز محو تماشاي انان است افسوس كه حتي لحظه اي به زير پا نمي نگرد
افسوس كه دركي از خاك ندارد
شايد نداند كه همه ي انها فروغي دارند و تنها خاك است كه برايش خواهد ماند
یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند
طلب عشق زهر بی سرو پایی
نکنیم.
---------------------------------------------
به عاشقی ام گرمی و تب داد شقایق
آرامش مهتابی شب داد شقایق
رسوا شدم آسوده شد او فکرش و من را
یک عاشق دیوانه لقب داد شقایق
.................................................................................................................
می دونی خدا برای چی بین انگشتان فاصله گذاشته است برای
اینکه یک نفر دیگر با انگشتاش این جای خالی رو پر کنه
پس با این حساب دنبال کسی باش که بتو نه دستت رو بگیره
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
وقتی شبا به اسمون نگاه می کنم یاد لبخند زیبایی تو می افتم
یاد نگاه قشنگ که داری مثل ستارهای هستی که همیشه تو اسمون
می درخشی و من از درخشش تو جونم می گیرم اره منم باز اون دیونه عاشق
همیشگی ات که همیشه به یادته و در اوج نگاه به تو ستاره ای که می درخشی
می خوام داد بزنم
دوست دارم و فقط تو رو دارم
*****************************************************************
کني............... حاضري دنيا رو بدي فقط يه بار نگاش
کني............... به خاطرش داد بزني.................... به خاطرش
دروغ بگي................ حاضري رو همه چي .حتي رو دفتر زندگيت
که حالا پاره پاره شده خط بکشي.............. خيلي چيزا رو مثل
غرورت ميشکني تا دلش نشکنه........... اگه گفتي به اين چي
ميگن؟؟؟ .::عشق::.
وقتی دستام خالی باشه وقتی باشم در کنار تو
غير دل چيزی ندارم که بدونم لایق تو
دلمو از مال دنيا به تو هديه داده بودم
با تمام بی پناهی به تو تکيه داده بودم
هر بلايی که سرم اومد همه زجری که کشيدم
همه را به جون خريدم ولی از تو نبريدم
هر جا بودم با تو بودم هر جا رفتم تورو ديدم
تو سبک شدن تو رويا همه جا بتو رسيدم
اگه احساسمو کشتی اگه از ياد منو بردی
اگه رفتی بی تفاوت به غريبه دل سپردی
بدون اينو دل من شده جادو به طلسمت
يکی هست اينور دنيا که تو يادش مونده اسمت!
سلام بر نگاه تو بلند آسماني ام
كه ازحضيض خاكها به اوج مي كشاني ام
من از تبار لحظه هاي تند سير زندگي
تو از تبار ديگري، بهار جاوداني ام
سراسر وجود من پر است از صداي تو
وجود من فداي تو، بيا به ميهماني ام
به ذره ذره جان من طلب زبانه مي كشد
ولي در اين حصارها اسير ناتواني ام
رسيده ام به مرگ خود، دراين غروب واپسين
بيا به چشم من نشين ، تمام زندگاني ام
شنيده ام كه مي رسي، نشسته ام به راه تو
سلام بر نگاه تو، بلند آسماني ام
بي تو مهتاب شبي بازم از آن كوچه گذشتم
همه تن چشم شدن خيره به دنبال تو گشتم
شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق ديوانه كه بودم
در نهان خانه جانم گل ياد تو درخشيد
باغ صد خاطره خنديد
عطر صد خاطره پيچيد
يادم آيد كه شبي با هم ازآن كوچه گذشتيم
پر گشوديم و در و خلوت خانه خواسته گشتيم
ساعتي بر لب آن جوي نشستيم
تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهم
من همه محو تماشاي نگاهت
همه تن چشم شدن خيره به دنبال تو گشتن
شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق ديوانه كه بودم
در نهان خانه جانم گل ياد تو درخشيد
باغ صد خاطره خنديد
عطر صد خاطره پيچيد
يادم آيد كه شبي با هم ازآن كوچه گذشتيم
پر گشوديم و در و خلوت خانه خواسته گشتيم
ساعتي بر لب آن جوي نشستيم
تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهم
من همه محو تماشاي نگاه
همه تن چشم شدن خيره به دنبال تو گشتن
شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق ديوانه كه بودم
در نهان خانه جانم گل ياد تو درخشيد
باغ صد خاطره خنديد
عطر صد خاطره پيچيد
يادم آيد كه شبي با هم ازآن كوچه گذشتيم
پر گشوديم و در و خلوت خانه خواسته گشتيم
ساعتي بر لب آن جوي نشستيم
تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهم
من همه محو تماشاي نگاهت
جلسه محاكمه عشق بود
و قاضي عقل
و عشق محكوم به تبعيد به دورترين نقطه مغز شده بود
يعني فراموشي
قلب تقاضاي عفو عشق را داشت
ولي همه اعضا با او مخالف بودند
قلب شروع كرد به طرفداري از عشق
آهاي چشم مگر تو نبودي كه هر روز آرزوي ديدن اونو داشتي
اي گوش مگر تو نبودي كه در آرزوي شنيدن صدايش بودي
و شما پاها كه هميشه آماده رفتن به سويش بوديد
حالا چرا اينچنين با او مخالفيد؟
همه اعضا روي برگرداندند و به نشانه اعتراض جلسه را ترك كردند
تنها عقل و قلب در جلسه مادند
عقل گفت :ديدي قلب همه از عشق بيزارند
ولي من متحيرم كه با وجودي كه عشق بيشتر از همه تو را آزرده
چرا هنوز از او حمايت ميكني !؟
قلب ناليد:كه من بدون وجود عشق ديگر نخواهم بود
و تنها تكه گوشتي هستم كه هر ثانيه كار ثانيه قبل را تكرار ميكند
و فقط با عشق ميتوانم يك قلب واقعي باشم
پس من هميشه از او حمايت خواهم كرد حتي اگر نابود شوم
******
من از طرز نگاه تو امید مبهمی دارم
نگاهت را مگیر از من که با آن عالمی دارم
اگه خواستي تودل يكي جابگيري يكي رو انتخاب كن كه دل بزرگي داشته باشه تا واسه اينكه تو دلش
جابگيري مجبور نشي خودتو كوچيك كني
هر وقت يه زنبور نيشت زد اصلاً ناراحت نشو چون اون هم فهميده تو
گلی !
که دیواراش زخمی شده از کنایه های این و اون
آرزوها دیگه بی ارزش شدن
بعد یه مدت دیگه فراموش شدن
حالا من موندمو خاطراتی تلخ
من موندم با دنیایی پر از رنج
من موندمو دنیایی مذموم
من موندم با این یه آرزوم
هر چی خاطره دارم از تو ذهنم پاک می کنم
هیچ آرزویی رو دیگه تو دلم راه نمی دم
رویاهای قبل از اومدنتو همه خاک می کنم
اما این یه آرزومو از دست نمی دم
خدا می دونه این آرزوم چیزی جز داشتن تو نیست...
چیزی جزء با تو بودن چیزی جزء شنیدن صدات نیست...
----------------------------------------------------------------------------------------------------